Een inhaalmanoeuvre

Na mijn laatste blog zijn er al weer twee weken gepasseerd. De tijd vliegt hier.
Maar goed. De laatste keer zei ik dat we naar de Havana Lounge gingen en dat hebben we gedaan! Rum cola en heerlijke zwoele muziek, Havana is the place to be!
Niet iedereen was mee geweest dus vrijdag wouden we nog een keertje gaan. Havana was nog niet half gevuld, maar dat was aan ons niet te merken. Tegen een uur of drie deed Marcel (onze huisbaas) ons het voorstel om eens een kijkje te gaan nemen in de Zsa Zsa Zsu en hier waren ze dan ook zeer blij met onze komst. Het was tot dan toe niet hun beste avond, maar daar hebben wij met ons 9 wel snel verandering ingebracht!
Vier huisgenoten mochten de zondag mee gaan crossen met de jeep in de jungle. Omdat de rest niks te doen had, zijn wij zaterdag nog een dansje gaan placeren in de Zsa Zsa Zsu en zondag de ganse dag gaan zwemmen op het dakterras van Hotel Krasnapolski. Een heerlijk weekend dus.

Door de week is het de gewone gang van zaken; naar school gaan, een beetje voorbereiden en redelijk op tijd het bed in.

Donderdag begon het weekend weer, dus Havana Lounge. Niet al te laat gemaakt want de volgende dag ging ik shoppen met Elien. Geshopt hebben we. Vier paar slippers voor nog geen €25. Nog een reden waarom Jana van Suriname houdt. Kleren daarentegen zijn een beetje naar de marginale kant. Zoals het hoort zijn we na onze shopping een lunch gaan doen in het spanhoek. Heerlijke salade met frietjes. Ons medehuisgenoot Evelien die werkt voor de krant De Ware Tijd kreeg het idee om ons te interviewen en zo kwam het dat we de volgende dag met foto in de krant stonden.
Maar het mocht niet lang baten, op de terugweg naar huis werden we nogmaals geconfronteerd met de harde realiteit. Een vrouwtje voor ons op de bus werd opeens hysterisch en begon haar kindje van ongeveer 5 jaar hevig te slaan. Na een tijdje hadden wij door dat het kindje SRD 1 (waarmee ze de bus wilde betalen) had laten vallen. Wij waren natuurlijk gechoqueerd,
want SRD 1 is eigenlijk maar 0.25 Eurocent.

Eenmaal thuis werd het weekend terug verder ingezet. Een andere huisgenoot (Pieter) was jarig. Marcel heeft daarom heerlijke scampi’s op Surinaamse wijze voor ons klaargemaakt.
Zaterdag was het kampeertijd, we zijn vertrokken naar Palulu. Een klein resortje in de jungle waar we onze hangmat buiten konden ophangen, een kampvuurtje maken en heerlijk dutten tussen de beestjes. Zo waren er vuurvliegjes, blauwe vlinders en kaaimannen. Al snel kregen we compagnie van een broer van Marcel en een aantal vrienden,waardoor de avond eindige met een feestje in de Jungle! De troon van Limbo Queen was die avond voor mij. Onze compagnie vroeg zich af waar ik de Surinaamse manier van dansen heb geleerd en of ik geen Spaanse roots heb. Ook krijgen we veel de vraag of we geen kleurlenzen in hebben omdat ze het niet gewend zijn om helder blauwe ogen te zien. Complimentjes geven ze hier dus a volonté.
Eenmaal terug thuis was iedereen stik kapot, de hangmatten werden snel terug opgehangen en die dag was er niet meer veel activiteit in de Estabrielstraat.

Ondertussen is het al weer woensdag. Morgen ben ik samen uitgenodigd met Elien bij de ouders van haar buurman in Gent. Deze heeft namelijk Surinaamse roots en zijn ouders wonen hier nog steeds.
Voor het weekend staat er weer een tripje op naar Matapica. Dus hierover lees je op de volgende blog.

Groetjes!